PREMIERE PAGE | MES LIVRES I | MES LIVRES II | MES LIVRES III | THEODORAKIS (D) | THEODORAKIS (F) | MOZART (F) | MOZART (D)

Den Dsanno
Guy Wagner

Eigentlech huet hie Jeannot geheescht, mee well en sech beim Schwätze gestouss huet a mat der Zong an dat Lach erageroden ass, wou ee vun de viischte Mëllechzant scho gefeelt huet an dee richtegen Zant nach net nogewuess war, koum do nëmmen en «Ds» amplaz e «J» eraus, an esou gouf hie fir all Mënsch den «Dsanno».

An der Schoul hun se n e kannt, weil hien dee Klengsten an deen Duerchdriwwenste war.

Dat goung schon un deen Dag, wéi e bei mech an d’éischt Schouljor koum. Dir hutt also verstanen, datt ech säi Schoulmeeschter war, mee dat ass ewell eng Zäitchen hier. Ech erënnere mech awer nach, wéi wann et gëschter gewiescht wier...

Déi Kleng vum éischte Schouljor souze ganz verschotert an hire Bänken – wee weess, wat hir Elteren alles iwwer d’Schoul an de Schoulmeeschter verzielt haten? – an dem klenge Birgita, wat grad aus Portugal an eist Land komm war, sinn déck ronn Tréinen d’Baken eragerullt. Dem Dsanno ass de Kapp nëmmen esou ronderëm gaangen, an du huet en d’Birgita erbléckst. Hien ass opgestan, huet sech virun et gestallt, säin Nueschnappech aus der Täsch gezunn, woubäi eng Ficelle, dräi Jicken, eng Flitsch an zwou Kamellen, déi nët agewéckelt waren, aus der Täsch getrollt sinn. En huet säi Krëppéng fir d’éischt opgeraf, du dem Birgita d’Nueschnappech ënnert d’Nues gehalen a gesot: «Fir wat kräischs de dann, ech kräischen dach och net?»

D’Birgita huet näischt verstanen an nach méi gekrasch. Du huet den Dsanno him d’Tréinen ofgewëscht, mee d’Birgita sot: «No, no», wëll d’Nueschnappech esou knaschteg war.

Den Dsanno huet e Stull erbäigezunn, ass drop geklotert, a vun do aus op d’Bänk. En ass vun enger Bänk op déi aner eriwwer geturnt an huet geruff: «Da kuck och!» Du huet en «Ahuahuahu!» gebläert, an sech mat sénge klenge Fäischt op d’Broscht geklappt.
Wéi ech mech bis vu méngem Schreck erholl hat a versicht hat d’Birgita ze tréischten – well dat huet nach méi haart gekrasch! – frot ech den Dsanno: «A wat der Däiwel ass da mat dir lass?» – «Ma ech sin den Tardsan», sot den Dsanno. «Ah sou», hun ech du gemengt, «wiers de dann net léiwer den Dsorro?» – «Neen, dann nach éischter den Dsupermann.» Déi aner Kanner hun esou gelaacht, datt esouguer d’Birgita en Ament mat Kräischen opgehalen huet.

Nu jee, en Dsupermann war den Dsanno net, mee ‘t war am Fong geholl e léiwe Kärelchen. En hat et och net liicht, an en huet deenen aneren et dofir net liicht gemeet. Hie war dee Jéngste vu villen, an deen Duerchdriwwensten derbäi. E konnt keng fënnef Minutte roueg sëtzen, dann huet en sech net méi gepackt. A wann en dann d’ganz Klass op der Kopp hat, gouf e roueg.

An all Paus, huet en der erwëscht. En ass sech s’awer och siche gaangen. Hie war iwwerzeegt, datt hien esou staark wéi den Tardsan an esou dichteg wéi den Dsupermann wier. An dann ass en un déi Grouss gaangen. Déi awer hu kuerze Prozess mat him gemeet, an dann huet dem Dsanno séng Nues alt erëm geblutt. Mee en hätt sech fir Baschte net ginn. Ech konnt him esou dacks soe wéi ech wollt: «Ma da bleif dach ewech vun deene Lëmmelen!», ‘t huet näischt gedéngt. «Ech si méi staark wéi si», sot hien dann, «mee si si falsch...»

Ech hun et dun opginn an hu just derfir gesuergt, datt ech eng kleng Aptikt an der Klass hat.

Am Léiere war et net faméis. Séng Tafel war déi rengste Katastroph. Séng «i-en» sin dorëmmer getrollt, wéi wann se gedronk gehat hätten. A fir séng Tafel ofzebotzen, huet den Dsanno drop gespaut... En huet dat awer heemlech gemeet, weil soss hätt d’Birgita sech geschuddert.

Fir Krëschtdag konnt den Dsanno dunn awer e bësse liesen. En hat op alle Fall kapéiert, wéi dat géif gon, fir datt en «rn» an en «a» «ma» ginn, wann een se unenee stréckt. Och esou e bësse schreiwe konnt den Dsanno. Wéi en dat bis konnt, huet en am léifsten «Sau» an «Esel» geschriwwen. Dann huet e kleng Ziedelcher gemeet, an denen anere Kanner déi op d’Bänk gehäit. An der Paus krut en der dann erëm an d’Sabbel.

Just dem Birgita huet e keng esou eng Ziedelcher geschéckt. Deem wollt en ëmmer eppes schenken: Knätsch oder eng Zockerboun, déi net méi agewéckelt war, an déi en aus der Täsch gezunn huet. Mee déi wollt d’Birgita dann net, an den Dsanno gouf ëmmer ganz traureg.

Déi nexte Kéier huet en et awer erëm probéiert, fir dem Birgita eppes ze ginn: Hatt hat him et ugedon, an no der Schoul wollt hien him ëmmer de Schoulsak dron, a konnt guer net verston firwat d’Birgita dat net wollt. E wollt och ëmmer mat him spillen, en ass et esouguer heem siche gaangen. Dat muss een dem Dsanno loossen: Just well hien esou léif mam Birgita war, huet dat sech net esou friem bei eis gespiert.

An du koum deen Nomëtteg, wou mer op de Bierg spadséiere goungen. Ech hat den Dsanno all Ament aus den A verluer, an ëmmer erëm hu mer missen op hie waarden, well hien huet all klenge Wee, all Indianerpad an all Raiberhillecht kannt, an hie wollt alle Kanner weisen, wou hien ëmmer gespillt huet a wat hie méi wousst wéi si.

An der grousser Wiss, wou mer gepicknickt hunn, hat hien eng Freed wéi nach ni, an en huet virum Birgita den Handstand gemeet an de Koplabunz geschlon.

D’Birgita hat awer méi Wichteges ze dinn, wéi dem Dsanno nozekucken. Hatt hat en neie Ball kritt, an et war esou frou derfir an esou houfreg dropp, datt hatt keng A méi fir den Dsanno hat.

Et war awer nach eng aner Klass op der Wiss: déi Grouss, a vun denen haten e puer esou Lëmmelen en A op dem Birgita säi Ball geworf. Wéi ass et gaangen? – Ech hat grad net opgepasst, du héieren ech Kreesch, an ech gesinn d’Birgita, wéi et hanner dräi deeër Grousser hannendru leeft, déi mat séngem Ball fortgerannt sinn an e mat de Féiss virugestouss hunn. Ech hu gejaut: «Bréngt de Ball erëm!», mee si hu mech net héieren oder si hu gemeet, wéi wann se mech net héire géifen.

Am selwechten Ablack awer ass den Dsanno hannert deenen dräi hannendru gerannt; en huet gejaut a gebrëllt an se vernannt, Schëmmel a Bless. Deem, deen de Ball hat, ass en op de Réck gesprongen, an huet en an den Aarm gebass. En huet sech richteg festgebass. Deen huet Kreesch gedon, mee och séng zwéi Kollege kruten den Dsanno net lass. Eréischt wéi deene Groussen hire Schoulmeeschter an ech koumen, krute mer se auserneen. Dat éischt, wat den Dsanno gemeet huet, war de Ball sichen ze lafen an dem Birgita en hannescht ze dron. «Hei!», sot en. «Hei hues de n en!»

D’Birgita huet den Dsanno mat sénge groussen donklen A bekuckt, an du huet et gelaacht. Déi aner Kanner wore verwonnert, an de Dsanno as rout am Gesiicht ginn.

Du hu mer eréischt gesinn, datt en aus dem Mond geblutt huet. Ech sot: «Weis emol!», an hien huet de Mond bis hannenhin opgerappt: Hien hat deen anere viischte Mëllechzant och verluer, an d’Birgita huet him säin Nueschnappech ginn.

Den Dsanno huet him gelaacht a säi schaardegt Gebëss gewisen. Mee säi Gesiicht huet geglënnert.


© Guy Wagner, 1985 - Ausgewielt vun der Actioun Lëtzebuergesch – Eis Sprooch fir hir Anthologie: «Vu Wëllef, Afen, Quetschen a Kanner. 15 Geschichten». Dréckerei Linden, 1985 -
D'Kommissioun fir e Liesbuch fir de Primärunterrecht huet den Text weent der «political correctness» refuséiert. Motiv: Den Djanno stéisst sech beim Schwätzen! Majo dann...

  • PREMIERE PAGE | MES LIVRES I | MES LIVRES II | MES LIVRES III | THEODORAKIS (D) | THEODORAKIS (F) | MOZART (F) | MOZART (D)